Άρθρα‎ > ‎Περιοδικά‎ > ‎

Μένω ακόμα με τους γονείς μου

Ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ! ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ! 
Ο ψυχολόγος κ. Δημήτρης Μπούκουρα την ελληνική οικογένεια και τους δεσμούς των μελών της.

«Μέσα στην ελληνική οικογένεια υπάρχουν σχέσεις προστασίας, εξάρτησης και ευθύνης», σημειώνει ο ψυχολόγος κ. Δ. Μπούκουρας. «Οι συμπεριφορές προσδιορίζονται από την ανάγκη του ατόμου για δεσμούς και προσωπική επαφή. Σημαντικό στοιχείο είναι ο πατριαρχικός χαρακτήρας της οικογένειας. Βέβαια, το πατρικό -ή το μητρικό- πρότυπο είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στη χώρα μας, όμως, ο βαθμός εξάρτησης από αυτό είναι ενισχυμένος. Αν και οι συνθήκες έχουν διαφοροποιηθεί τελευταία, η ελληνική οικογένεια παραμένει παραδοσιακή και το σύστημα λειτουργίας της είναι μάλλον κλειστό και περιορισμένο. Ως κακές επιπτώσεις σημειώνουμε τη δημιουργία ανασφάλειας στα παιδιά, την έλλειψη ταυτότητας και αυτοπεποίθησης, και γενικότερα τις συνέπειες στην ποιότητα ζωής. Η βελτίωση, πάντως, επέρχεται και είναι η εγκαθίδρυση δημοκρατικών διαδικασιών μέσα στην οικογένεια. Ταυτόχρονα, εισάγονται ανθρώπινες αξίες όπως η ατομική ελευθερία, η ισότητα των φύλων κ.λπ. Αυτά θα οδηγήσουν στην αυτονομία των ατόμων, χωρίς αυτό να συνεπάγεται την αναγκαστική απομάκρυνση από το σπίτι σε πολύ νεαρές ηλικίες. Το τελευταίο κρύβει αποφυγή ευθυνών από τους γονείς και αποτελεί το άλλο άκρο. Γιατί, βέβαια, η ανεξαρτησία δεν ταυτότητας ως ώριμου ατόμου, την οποία πρέπει να βρει πριν προχωρήσει στο γάμο. σχετίζεται με το διώξιμο από το πατρικό σπίτι στα 18, αλλά με το συναισθηματικό και γνωστικό εξοπλισμό που παρέχεται από τους γονείς. Έτσι, οι δεσμοί ισχυροποιούνται τελικά, όχι με την έννοια της υπερπροστασίας, αλλά με αυτή της αγάπης και της στήριξης των ανθρώπινων αξιών. Ένας ενήλικας που ζει με τους δικούς του δεν είναι απαραίτητα εξαρτημένο άτομο, όμως αν λάβουμε υπόψη ότι έχει σίγουρα ανάγκη προσωπικής ζωής, καταλαβαίνουμε ότι η συμβίωση γίνεται από δύσκολη έως αδύνατη, για πρακτικούς τουλάχιστον λόγους. Χωρίς λοιπόν να την καταδικάζουμε οπωσδήποτε ως ανωριμότητα, δεν τη συμβουλεύουμε, εφόσον μάλιστα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις (κοντινά σπίτια, για παράδειγμα), που εξυπηρετούν κάλλιστα». (Περιοδικό Εγώ)