Ψυχοσωματική και Γυναίκα


Α. Διαταραχές της εμμηνόρροιας
Η εμμηνόρροια είναι έκφραση ορμονών ταλαντεύσεων στο αίμα. Οι γεννητικές ορμόνες της γυναίκας παράγονται στις ωοθήκες. Όλη η ορμονική διαδικασία βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο της υπόφυσης. Η υπόφυση πάλι υπόκειται στο λεγόμενο «διεγκέφαλο» και μ’ αυτό σ’ όλους τους πιθανούς ψυχικούς επηρεασμούς. Έτσι είναι ευνόητο ότι ο γυναικείος κύκλος δεν είναι μια καθαρά βιολογική διαδικασία. Στέκει στο επίκεντρο συναισθηματικών επηρεασμών. Οι δυσκολίες στην εμμηνόρροια καθρεπτίζουν πολλές φορές την ψυχική γενική κατάσταση της γυναίκας, κυρίως την ερωτική της ζωή, τόσο από τη σωματική όσο και από την ψυχική της άποψη.


Παρατηρούνται συχνά:
- οδυνηρή εμμηνόρροια: δυσμηνόρροια, προεμμηνορροϊκές διαταραχές
- κεφαλόπονος
- πόνοι της μέσης και της λεκάνης 

Β. Η ισχνότητα 
Είναι μια ιδιόρρυθμη αρρώστια, που προσβάλλει κυρίως το νεαρό κορίτσι και τη νεαρή γυναίκα. Είναι τυπική γυναικεία αρρώστια και το πιο αισθητό σύμπτωμα είναι η ανορεξία. Οι γυναίκες που έχουν τάση για απίσχναση δεν μπορούν και δεν θέλουν να φάνε, ώστε αδυνατίζουν σε μεγάλο βαθμό μέχρι μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση εξάντλησης.
Τρία συμπτώματα ακόμη συνοδεύουν την απίσχναση: αδυνάτισμα, αμηνόρροια, δυσκοιλιότητα.
Από ψυχική άποψη παρατηρούμε πως οι γυναίκες που έχουν τάση για απίσχναση είναι ήσυχες, δισταχτικές, μοναχικές και πολύ ευαίσθητες. Η άρνηση τους να φάνε συνδέεται προφανώς στενότατα με τον τρόπο που ζουν τον κόσμο και αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο άρνηση της ζωής. Μερικές άρρωστες πεθαίνουν από την τάση τους αυτή, ώστε αυτή η πάθηση είναι ένα είδος αργής αυτοκτονίας.

Γ. Εγκυμοσύνη και τοκετός
Η εγκυμοσύνη είναι ένας αποφασιστικός σταθμός στη ζωή της γυναίκας. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ο οργανισμός υπόκειται σε μεγάλες βιολογικές και ψυχικές αλλαγές.
Μια κανονική εγκυμοσύνη διαρκεί, από τη μέρα της σύλληψης μέχρι τον τοκετό, περίπου 273 μέρες.
Η ανάπτυξη του παιδιού στην κοιλιά της μητέρας αλλάζει τη φυσική και τη ψυχική “βασική διάθεση” της. Στο αίμα της κυκλοφορούν διάφορα προϊόντα μεταβολισμού, στα οποία δεν είναι συνηθισμένη οι γεννητικές ορμόνες έχουν επίσης συμπυκνώσεις, που ξεπερνάνε το συνηθισμένο βαθμό. Το πιο συχνό σύμπτωμα είναι ο εμετός της εγκυμοσύνης, που αρχίζει μετά τη σύλληψη και σταματάει συνήθως στον τρίτο ή τον τέταρτο μήνα.
Η έγκυος κάνει εμετό το πρωί, πριν ακόμη φάει και μερικές φορές και μετά τη διάρκεια της ημέρας.
Σοβαρότερη γίνεται η κατάσταση με την «υπερέμεση των εγκύων» Στην περίπτωση αυτή οι γυναίκες κάνουν συνεχώς εμετό αισθάνονται άσχημα και άρρωστες. Δεν μπορούν σχεδόν να φάνε τίποτα η συνέπεια απ’ αυτό είναι αδυνάτισμα, ναυτία και διαταραχές στο μεταβολισμό.
Άλλη ανωμαλία του τοκετού είναι οι τοξαιμίες της κύησης. Εδώ έχουμε πολλά συμπτώματα υψηλής πίεση αίματος καθώς και σπασμοί όπως στην επιληψία.
Υπάρχουν όμως και ψυχικές δυσκολίες της μητέρας που μπορούν να διακόψουν την εγκυμοσύνη. Το πιο εντυπωσιακό φαίνεται αυτό στην “αποβολή από τρόμο”, όπου ένας υπερβολικός ερεθισμός τρομακτικού είδους οδηγεί σε αποβολή του ακόμη ανώριμου καρπού. Σημασία έχει ότι η γυναίκα στα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης και στη λοχεία πρέπει να νοιώθει το αίσθημα της ασφάλειας, ότι περιβάλλεται με αγάπη – αυτός είναι ο ψυχολογικός βασικός κανόνας, που ισχύει για όλα τα προβλήματα της εγκυμοσύνης, τον τοκετού και της λοχείας. 

Δημήτρης Μπούκουρας
Κλινικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής