Αθλητισμός και αυτοεκτίμηση

Ο αθλητισμός προσδίδει στο άτομο μια αντίληψη για την τελειότητα. Πιστεύει πως η εξάρτηση του σώματος ενισχύει την εικόνα που έχει για τον εαυτό του που πιθανώς να υπακούει σε κάποιες παραδοσιακές αντιλήψεις που θέλουν κυρίως τον άντρα αρρενωπό, δυνατό με στόχο βέβαια να αρέσει και να κυριαρχήσει πάνω στο άλλο φύλο.
Αυτή η άποψη, βέβαια, έχει τεθεί σε αμφισβήτηση σήμερα, μετά από πολλές έρευνες κυρίως στο εξωτερικό, που δείχνουν ότι οι γυναίκες σήμερα ενδιαφέρονται σε μικρότερο ποσοστό για την εξωτερική εμφάνιση του άνδρα και περισσότερο για την προσωπικότητα του και τα ψυχικά του χαρακτηριστικά.

Θα αναφέρω χαρακτηριστικά σε μια έρευνα που έγινε στην Αμερική, το 86% των γυναικών επιθυμούν ένα άντρα τρυφερό, αλλά μόνο το 55% ζει μ’ ένα τέτοιο άντρα.

Πιο ιδιαίτερα η ανθρωπολόγος Margaret Mead παρατήρησε πως οι γυναίκες αποκτούν μια γυναικεία ταυτότητα απλά όντας ενώ οι άντρες πρέπει να βεβαιώσουν την αρρενωπότητα τους πράττοντας.

Κατ’ αρχήν εκείνο που πρέπει να δούμε είναι ότι η σχέση του ανθρώπου με τον αθλητισμό έχει άμεση σχέση με την αντίληψη του ίδιου σε σχέση με την αντίληψη του ίδιου σε σχέση με το σώμα του. 
Εδώ χρειάζεται ένας διαχωρισμός ανάμεσα στην γυναικεία και ανδρική αντίληψη για το σώμα.
Ακόμη πρέπει να διακρίνουμε τα κίνητρα και τους στόχους για τις αθλητικές δραστηριότητες.
Είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης για καλή υγεία;
Είναι η ανάγκη αναπλήρωσης μιας άλλης μειονεξίας;
Είναι η ανάγκη για επιβεβαίωση;
Χαλάρωση μετά από σκληρή δουλειά;

Ως προς την ηλικία:
Σε παιδική ηλικία η συμμετοχή σε ομαδικά αθλήματα ή μετά από δική τους επιθυμία ή μετά από προτροπή των γονιών τους (π.χ κολύμβηση).
Μεγαλώνοντας επιλέγουν περισσότερο ατομικά αθλήματα, κυρίως του στίβου, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση, η οποιαδήποτε διάκριση σε κάποιο ατομικό άθλημα θα είναι ασφαλώς ολοκληρωτικά προσωπική. Η επιβεβαίωση δηλαδή στην νεαρή ηλικία είναι βασικό κίνητρο.
Στην ώριμη ηλικία έχουμε ποικιλία κινήτρων το κάθε άτομο αντιδρά σε μια ιδιαίτερη απώλεια ανάλογα με την προσωπικότητα του. Παρατηρείται μια μεγάλη ένταση, η οποία μπορεί να προκαλέσει καμιά φορά και κατάθλιψη, δηλαδή μια σειρά από ιδέες απαισιόδοξες και ιδέες αυτομομφής. Μ’ άλλα λόγια μια σειρά από αλλαγές που γίνονται σ’ ένα αρκετά μικρό χρονικό διάστημα στην κοινωνία μας, που φέρνει ραγδαίες αλλαγές του τρόπου ζωής και των αξιών προκαλούν και αυτές ένταση. Το άτομο στην προσπάθεια του ν’ αντιδράσει απέναντι σ’ αυτό ψυχοβιολογικά καταφεύγει στη γυμναστική σαν μια μικρή αντίδραση. Εάν δεν το κάνει αυτό διατρέχει έναν κίνδυνο για μια αντίδραση που θα εκδηλωθεί αργότερα να εξελιχθεί σε κατάθλιψη.

Άτομα που χαρακτηρίζονται με «Χαμηλή Αυτοεκτίμηση»…..

Αισθήματα κατωτερότητας και «Ανασφάλειας»
Δυσκολία κοινωνικής ένταξης και αισθήματα «μοναξιάς»
Υπερβολική ευθιξία και χαμηλές αντοχές στης συντροφικές «σχέσεις»
Παραμέληση ικανοποίησης βασικών «αναγκών»
Παραμέληση της εξωτερικής «εμφάνισης»
Υπερβολική ενασχόληση με αυτό που οι άλλοι σκέφτονται για «αυτούς»
Υστερική ανησυχία μήπως ενοχλήθηκε κάποιος άλλος «εξαιτίας τους» 
Διάχυτο άγχος και συχνά αισθήματα «απογοήτευσης»
Δυσκολία να ερμηνεύσουν με ειλικρίνεια την «πραγματικότητα»
Επικέντρωση στα αρνητικά στοιχεία μιας «κατάστασης»
Μειωμένες κοινωνικές «δεξιότητες»
Δυσκολία να δέχονται «φιλοφρονήσεις»
Έλλειψη εμπιστοσύνης στης προσωπικές «απόψεις»
Χαμηλές προσδοκίες από την «ζωή»
Αναπάντητες εκρηκτικές «συμπεριφορές»
Αποφυγή των «προκλήσεων»
Κοινωνική «απόσυρση»
Διαταραχές στην συγκέντρωση του (ύπνου) και την «διατροφή»

Δημήτρης Μπούκουρας 
Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής