Ο θυμός είναι αρρώστια

Η εκδήλωση του συναισθήματος του θυμού από όλο και περισσότερους ανθρώπους ανάγκασε πρόσφατα το Ίδρυμα Ψυχικής Υγιεινής της Αγγλίας να πραγματοποιήσει μια έρευνα, η οποία έδειξε ότι ο ένας στους τρείς Βρετανούς πολίτες έχει κάποιον φίλο ή συγγενή ο οποίος αδυνατεί να συγκρατήσει την οξυθυμία του. Από την ίδια έρευνα προέκυψε ότι ο ένας στους τέσσερις Βρετανούς προσπαθεί να καταπολεμήσει τα αισθήματα οργίλης διάθεσης που τον κυριεύουν.

Σύμφωνα με ειδικούς που μιλάνε στην αγγλική εφημερίδα, σε αντίθεση με ορισμένες απόψεις που ήταν διαδεδομένες τα παλαιότερα χρόνια, ο θυμός δεν είναι πάντοτε ένα υγιές συναίσθημα. Για την ακρίβεια, σπανίως είναι. Μελέτες που έχουν γίνει κατά καιρούς, έχουν δείξει με επίμονο τρόπο ότι όσο περισσότερο θυμωμένος είναι κανείς, όσο περισσότερο αφήνει τα απωθημένα του να επικρατήσουν στην ιδιοσυγκρασία του, τόσο χάνει οποιαδήποτε άμυνα απέναντι σε αυτό το συναίσθημα, με αποτέλεσμα ο θυμός να παίρνει το πάνω χέρι στον έλεγχο του εαυτού του.

Απελπισία-εκδίκηση. Τι είναι αυτό, όμως, που κάνει τόσο πολλούς ανθρώπους να είναι τόσο θυμωμένοι; Οι λόγοι είναι κυρίως δύο: ο πρώτος είναι το αίσθημα αδυναμίας, η έλλειψη επιρροής, που αρκετοί άνθρωποι βιώνουν. Ζούμε σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από νόμους, κανόνες και περιορισμούς. Υπάρχουν πράγματα που απαγορεύεται να πούμε, για να μη θεωρηθούμε «εκτός γραμμής». Ορισμένοι άνθρωποι βιώνουν ένα είδος απελπισίας στην καθημερινότητά τους, νιώθουν ότι στραγγαλίζονται στη δουλειά τους, ότι αποκλείονται από την απόλαυση στοιχειωδών υλικών αγαθών, από τις υπηρεσίες υγείας. Νιώθουν πως δεν μπορούν να χειριστούν οικογενειακά τους ζητήματα, ότι κανένας δεν τους καταλαβαίνει και, πολύ περισσότερο, δεν τους στηρίζει. Οι άνθρωποι αυτοί εκδηλώνουν τον θυμό τους παίρνοντας εκδίκηση μέσα από μικρά, καθημερινά πράγματα. Θα βρίσουν τον οδηγό του μπροστινού αυτοκινήτου που δεν κατάλαβε ότι το φανάρι έγινε πράσινο, θα βάλουν τις φωνές στο τηλέφωνο, το ίδιο θα κάνουν και στη διάρκεια μιας επαγγελματικής σύσκεψης. Επίσης, θα επιπλήξουν κάποιον που θα τους κοιτάξει περίεργα στον δρόμο.

Έλλειψη αυτοσεβασμού. Ο δεύτερος λόγος που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται θυμωμένοι είναι το παρελθόν τους. Αν κάποιος μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με έντονη την αίσθηση της αυτοεκτίμησης, όπου ξέρει πολύ καλά ότι αγαπιέται και υποστηρίζεται από την οικογένεια του ή έστω από ένα μέλος της, τότε δεν πρόκειται να ενοχληθεί αν κάποιος ανόητος του κόψει ξαφνικά τον δρόμο με το αυτοκίνητό του. Αντιθέτως, οι άνθρωποι των οποίων ο αυτοσεβασμός κρέμεται σε μια κλωστή ή εξαρτάται ολοκληρωτικά από τον τρόπο τους βλέπουν οι άλλοι, είναι εκείνοι που εξοργίζονται με το παραμικρό. Και, όταν κάποιος νιώθει ότι η ύπαρξή του υφίσταται και δεν υφίσταται, τότε είναι φυσικό στην περίπτωση που του πάρουν την θέση στάθμευσης-να νιώσει ότι όλος ο κόσμος του καταρρέει και να αντιδράσει σαν άγριο ζώο που απειλείται η επιβίωσή του.

  

Δημήτρης Μπούκουρας